در مورد جهت داري علوم و نقش پيش زمينه هاي معرفتي در ارائه نظريات علمي، شما با كدام نظر موافقيد؟
 موثر در مقام گردآوري اطلاعات
 موثر در مقام گردآوري و داوري
 بدون تأثير

 به نظر شما فرهنگ نامه علوم اسلامي و انساني، تا چه ميزان در فرايند اسلامي كردن علوم انساني موثر است؟
 زياد (2745)
 متوسط (1481)
 كم (1859)
 
  رمانتيسم Romanticism       ديالكتيك استعلايي Dialectic Transcendental       نظريه تصويري THE PICTUER THEORY OF MEANING       جوهر substance       پست مدرنيسم       اسطوره Mythos       بافت گرايي contextualism       اروس Eros       حس دروني inner sense       پيش داوري Prejudice       پساساختارگرايي Post-structuralism       ساختارگرايي structuralism       آيت الله قاضي طباطبايي       آيت الله هاشمي رفسنجاني       ويليام اوكام William occam       شهيد آيت الله صدوقي       حزب استقلال       شهيد مصطفي خميني       انسان كامل Prefect Man       نوآگوستيني Augustinianism       سُدره (Sudrah (Sacred shirt       گناه مرگ ارزان gonah i marg arzan       هئورتات haurvatat       هميستكان hamestakan       كيومرث Kayūmart, Gayūmat, Gayōmart    
 
 
عنوان  :  حضرت معصومه(س) و دفاع از ولايت
تاریخ  :  1390/12/09
منابع  :  روزنامه كيهان، شماره 20035 به تاريخ 7/7/90، صفحه 6
كلمات كليدي  :  ولايت، حضرت معصومه(ع)، جامعه ولايي
نوع مقاله : نشريات
موضوع مقاله : اسلامي
نویسنده: حمید شریف زاده
 
در عصر استبداد و خودكامگی هارون، فعالیت فرهنگی امام رضا(ع) آغاز می‌شود. هارون در این مدت متعرض امام نمی‌شد، چون از عواقب قتل امام كاظم(ع) بیمناك بود و سعی می‌كرد خود را از این جنایت تبرئه سازد. امین در دوران حكومت خود (198- 193 ه. ق) گرفتار اختلافات داخلی گردید و فرصتی برای آزار امام رضا(ع) نیافت. از این رو، فرصت خوبی برای فعالیت های فرهنگی امام رضا(ع) ایجاد شد.
امام رضا(ع) در اماكن گوناگون، برای گروه های بسیار بزرگ مردم سخنرانی می‌كرد. آن حضرت درباره امامت و رهبری خود با مردم گفت وگو می‌نمود. و نیز با دانشمندان غیر مسلمان مناظره می‌كرد.
در زمان خلافت هارون و مامون، ترجمه آثار علمی بیگانگان به اوج خود رسید؛ زیرا مامون می‌خواست دكانی در برابر مكتب علمی اهل بیت(ع) كه در میدان علم و دانش در اوج شهرت بودند- باز كند و بدین وسیله، مشتریان آن مكتب را كم كند و از فروغ آن بكاهد. چیزی نگذشت كه مسلمانان با فرهنگ های بیگانه، به ویژه فرهنگ و فلسفه یونانی آشنا شدند.
امام رضا(ع) در این شرایط، انقلاب فكری عمیقی ایجاد كرد و جامعه را از سقوط در گرداب خطرناك انحراف و التقاط رهایی بخشید. همچنین پرده از روی احادیث جعلی- كه به منظور لكه دار نمودن شخصیت ائمه(ع) در جامعه رواج یافته بود برداشت و فضایل و مناقب اهل بیت(ع) را آشكار كرد.
حضرت معصومه(س) نیز امام رضا(ع) را همراهی می‌نمود و با برقراری جلسات علمی كه سلسله سند و محتوای احادیث آن حضرت گویای چنین مجالسی است، از حریم امامت و ولایت دفاع می‌كرد.
در سال 199 ه. ق. سپاه جلودی برای دستگیری محمدبن جعفربن محمد، عازم مدینه شد. جلودی دستور داشت محمد را به قتل برساند. و خانه های آل ابوطالب را در مدینه غارت كند. سپاه او، به در خانه امام كاظم(ع) رسید. حضرت رضا(ع) جمیع زنان را در یك اتاق جمع كرد [حضرت فاطمه معصومه(س) نیز یكی از آنان بود] و جلوی در خانه ایستاد. جلودی گفت: من ناچارم داخل این خانه شده و لباس های زنان را بگیرم. امام رضا(ع) سوگند یاد نمود كه تمامی جامه های زنان را به او بدهد. آن حضرت، پیوسته اصرار می‌كرد و مانع داخل شدن جلودی به خانه می‌شد. امام رضا(ع) تمام لباس ها، حتی خلخال‌ها و گوشواره‌ها و آنچه را در خانه بود، به جلودی داد این حادثه یكی از صحنه های دردناك حضرت معصومه(س) بود.
در سال 200 ه. ق. حضرت رضا(ع) به دعوت مامون عباسی، از مدینه عازم خراسان شد. امام رضا(ع) برای خنثی نمودن توطئه های مامون- به رغم آن كه او خواسته بود از خانواده اش هر كه را می‌خواهد به مرو بیاورد- هیچ كس حتی فرزند عزیزش، امام جواد(ع) را همراه خود نبرد. مامون برای نجات حكومت در حال سقوط خود و رهایی از مشكلاتی همچون فرونشاندن شورش‌های علویان، از بین بردن محبوبیت آنان در میان مردم و گرفتن اعتراف از علویان و تایید اهالی خراسان و تمام ایرانیان برای مشروع جلوه دادن حكومتش، رضایت عباسیان، كسب اعتماد اعراب و تقویت حس اطمینان مردم نسبت به خود (كه بر اثر كشتن برادرش امین، حس اعتماد مردم را نسبت به خود سست كرده بود) و بالاخره برای ایجاد مصونیت برای خویشتن در برابر خطری كه او را از سوی شخصیتی با نفوذ، مانند امام رضا(ع) تهدید می‌كرد، ابتدا منصب خلافت را به امام پیشنهاد كرد، اما آن حضرت نپذیرفت. مامون ولایتعهدی را به آن حضرت پیشنهاد كرد، امام بار دیگر پیشنهاد او را رد كرد. حضرت رضا (ع) از همان روز نخست در برابر این ترفند مامون به صورت های گوناگونی موضع گرفت و مخالفت خود را ابراز كرد. مامون، آن حضرت را تهدید نمود كه اگر ولایتعهدی را نپذیرد، باید مرگ را بپذیرد. امام شرط پذیرفتن ولایتعهدی را در این قرارداد كه هیچ یك از كارهای دولتی مربوط به حل و عقد و انتصاب و عزل مسئولان را برعهده نگیرد. آن حضرت می‌فرمود: می‌خواهم كاری كنم كه مردم نگویند علی بن موسی به دنیا چسبیده، بلكه بگویند این دنیاست كه از پی او روان شده است.
یك سال از هجرت امام رضا(ع) می‌گذشت. حضرت معصومه(س) در فراق برادر، بی تاب بود. امام رضا(ع) نامه ای به خواهر خویش نوشت و از او خواست نزد او بیاید. از این رو، آن بزرگوار آماده سفر گردید. زمان آن رسیده بود كه فاطمه معصومه(س) فریاد غربت و حقانیت علی بن موسی الرضا(ع) را در فضایی بین سرزمین حجاز تا ایران طنین انداز كند و خود را برای جان سپاری در راه دفاع از ولایت آماده نماید. آن حضرت مشتاقانه رنج سفر را به جان خرید و قدم در این راه طولانی نهاد. در این سفر، بیش از هزار علوی در التزام آن بانوی بزرگ اسلامی بودند. سرانجام قافله از مدینه حركت كرد و به نزدیكی ساوه رسید!
در همان ایام، به مامون گزارش شد كه قافله ای 15 هزار نفری به نزدیكی های شیراز رسیده و به طرف طوس درحال حركت است. مامون در نامه ای به تمام كارگزاران خود دستور داد قافله بنی هاشم را به سمت مدینه برگردانند. قافله بنی هاشم كه در راس آنها سیدامیر احمد شاه چراغ، سیدامیر محمد و سیدعلاءالدین حسین از فرزندان امام كاظم(ع) بودند، حاضر به برگشت نشدند و جنگ خونین شروع شد. لشكر قتلغ خان كه در اثر شجاعت بنی هاشم پراكنده شده بود، تدبیری كرده، بالای بلندی‌ها فریاد برآوردند: اگر شما به پشت گرمی علی بن موسی، ولیعهد خلیفه، جنگ می‌كنید، الآن خبر رسید كه ولیعهد وفات كرده و بدین ترتیب، جمعیت را متفرق ساختند.
در ساوه نیز ماموران مامون سادات علوی را تعقیب كردند و خبر فوت امام رضا(ع) را پخش نمودند. امام رضا(ع) در مدینه به اهل بیت خود خبر شهادتش را داده و فرموده بود: «اما انی لاارجع الی عیالی ابدا.» من دیگر از این سفر به سوی عیالم برنمی گردم.
این خبر، چنان در وجود مقدس حضرت معصومه(س) تاثیر گذاشت كه باعث بیماری آن حضرت گشت. كسالت آن بانو روز به روز شدت می‌یافت؛ لذا به همراهان خود فرمود: از این مكان تا قم چقدر راه است؟ عرض كردند: ده فرسخ. آن حضرت به خدمت گزار فرمود: عجله كنید كه زودتر به قم برسیم؛ زیرا من از پدرم شنیدم كه فرمود: شهر قم مركز شیعیان ما می‌باشد.
هنگامی كه خبر ورود آن بانوی باعظمت به آل سعد رسید، همگی به اتفاق به استقبال او رفتند تا او را به قم دعوت كنند. موسی بن خزرج با كمال افتخار، از آن بانو پذیرایی كرد؛ ولی پس از 16 یا 17 روز آن بانوی ارجمند رخت از جهان بربست. تاریخ رحلت آن حضرت روز دهم ربیع الثانی سال 201 ه.ق می‌باشد. در ایامی كه حضرت معصومه(س) در قم بودند، واپسین روزهای عمر را در سرای موسی بن خزرج به عبادت و راز و نیاز با پروردگار گذراندند. محل اقامت آن حضرت، اكنون در مدرسه «ستیه بیت النور» باقی می‌باشد.
آل سعد در سرزمین بابلان سردابی حفر كردند تا آن را مقبره حضرت معصومه(س) قرار دهند. هنگامی كه قبر مهیا شد، در مورد اینكه چه كسی وارد قبر شود، به بحث و مشورت پرداختند، تا آن كه در مورد پیرمرد پرهیزگاری به نام «قادر» به اتفاق نظر رسیدند. كسی را به دنبالش فرستادند، تا او را به باغ بابلان برای انجام این امر مهم فراخواند. پیش از آن كه قادر بیاید، دو سوار نقاب پوش از جانب ریگزار نمایان شدند، نزدیك آمدند و بر جنازه نماز خواندند و جسم پاك ریحانه رسول خدا(ص) را دفن نمودند و بدون اینكه با كسی صحبت نمایند، سوار شدند و از محل دور شدند و كسی هم آنها را نشناخت!
آیت الله العظمی فاضل لنكرانی(ره) فرموده‌اند: هیچ بعید نیست كه این دو بزرگوار، امامان معصومی باشند كه برای این امر مهم به قم آمدند. بعضی احتمال داده‌اند كه آن دو نقابدار، امام رضا(ع) و امام جواد(ع) بوده‌اند. همان طور كه امام موسی بن جعفر(ع) برای مراسم كفن و دفن یك شیعه خالص به نام «شطیطه»، با اعجاز از مدینه به نیشابور تشریف آورد و هنگام عزیمت فرمود: من و هر كس از امامان اهل بیت كه بعد از من به جای من بنشیند، به ناگزیر باید در تشییع جنازه شما حاضر شویم؛ در هر شهری كه باشید شما نیز تقوا پیشه كنید و اعمال خود را نیكو سازید تا ما را در رهایی بخشیدن از آتش جهنم یاری نمایید.
این موضوع در مورد حضرت معصومه(س) نیز صدق می‌كند. علاوه بر آن، بانوی آسمانی قم، به تعبیر امام رضا(ع) «معصومه» است و طبق فقه اهل بیت(ع)، پیكر معصوم باید به دست معصوم تجهیز و تدفین شود، چنان كه حضرت زهرا(س) را امیرالمومنین(ع) و حضرت مریم(س) را حضرت عیسی(ع) غسل داد.
فاطمه زهرا و فاطمه معصومه علیهما السلام شیداترین پروانه های شمع امامت بودند؛ پروانه های عاشقی كه سوختند و به همگان آموختند كه امام بر حق چونان كعبه است؛ كعبه ای كه مردم بایستی بر گردش طواف نمایند، نه او بر گرد مردم: «مثل الامام مثل الكعبه اذتوتی ولاتاتی.»

 


0/5 - (0)
 
 
 
1398/03/02
 
 فروشگاه كتب پژوهشكده
 سايت احكام
 سايت مهندسي فرهنگي
 سايت پژوهش هاي معنوي
 سايت پژوهه تبليغ
 كنگره بين المللي علوم انساني اسلامي
 دانشگاه علامه طباطبايي
 پايگاه اطلاع رساني پژوهشكده
 دانشگاه شيخ بهايي
 دانشگاه اصفهان
 دانشگاه تربيت مدرس
 دانشكده علوم حديث
 دانشگاه تبريز
 دانشگاه باقرالعلوم(ع)
 دانشگاه گلستان
 دانشگاه تربيت معلم سبزوار
 سايت واعظون
 زندگينامه مراجع,انديشمندان و علماي شيعه
 
کتابخانه هادی
 
 فرهنگ نامه تاريخ زندگاني پيامبر اعظم (صلي الله عليه و آله و سلم)
بسم الله الرحمن الرحيم فرهنگ‎نامه‎ي تاريخ زندگاني پيامبر اعظم(ص) منشر شد در راستاي ...
 
 
 
 
Email:pajoohe_b@yahoo.com صفحه اصلی |  اخبار |  مصاحبه |  پند و اندرز |  نامه های اخلاقی |  مقالات پژوهشکده |  مقالات نشریات |  پژوهشها |  دوره های آموزشی |  فرهنگ علوم اسلامی و انسانی |  پرسش و پاسخ |  چند رسانه ای |  برای مشاهده سایت گروه فناوری اطلاعات کلیک کنید