در مورد جهت داري علوم و نقش پيش زمينه هاي معرفتي در ارائه نظريات علمي، شما با كدام نظر موافقيد؟
 موثر در مقام گردآوري اطلاعات
 موثر در مقام گردآوري و داوري
 بدون تأثير

 به نظر شما فرهنگ نامه علوم اسلامي و انساني، تا چه ميزان در فرايند اسلامي كردن علوم انساني موثر است؟
 زياد (2745)
 متوسط (1481)
 كم (1859)
 
  رمانتيسم Romanticism       ديالكتيك استعلايي Dialectic Transcendental       نظريه تصويري THE PICTUER THEORY OF MEANING       جوهر substance       پست مدرنيسم       اسطوره Mythos       بافت گرايي contextualism       اروس Eros       حس دروني inner sense       پيش داوري Prejudice       پساساختارگرايي Post-structuralism       ساختارگرايي structuralism       آيت الله قاضي طباطبايي       آيت الله هاشمي رفسنجاني       ويليام اوكام William occam       شهيد آيت الله صدوقي       حزب استقلال       شهيد مصطفي خميني       انسان كامل Prefect Man       نوآگوستيني Augustinianism       سُدره (Sudrah (Sacred shirt       گناه مرگ ارزان gonah i marg arzan       هئورتات haurvatat       هميستكان hamestakan       كيومرث Kayūmart, Gayūmat, Gayōmart    
 
 
عنوان  :  لذت گرايي شخصي؛ استدلال لذت گرايان براي اثبات ارزش ذاتي لذت درست نيست
منابع  :  خبرگزاري مهر
كلمات كليدي  :  لذت گرايي شخصي
نوع مقاله : نشريات
خلاصه  :  مكتب لذت گرايي، \"لذت شخصي\" را منشاء ارزش و لزوم اخلاقي دانسته و احكام اخلاقي مورد قبول خود را بر اساس آن اثبات كرده است. اين مكتب اخلاقي بر آن است كه لذت بردن فاعل عمل اخلاقي ارزش ذاتي دارد و به عبارت ديگر، سعادت عبارت است از برخورداري هرچه بيشتر فرد از لذت.
خبرگزاري مهر- گروه دين و انديشه: مكتب لذت گرايي، \"لذت شخصي\" را منشاء ارزش و لزوم اخلاقي دانسته و احكام اخلاقي مورد قبول خود را بر اساس آن اثبات كرده است.
اين مكتب اخلاقي بر آن است كه لذت بردن فاعل عمل اخلاقي ارزش ذاتي دارد و به عبارت ديگر، سعادت عبارت است از برخورداري هرچه بيشتر فرد از لذت.
پيروان اين مكتب اخلاقي، براي اثبات ارزش ذاتي لذت، چنين استدلال مي كنند كه انسان طبيعتا طالب لذت است و از رنج و درد مي گريزد. براي هر فرد، خوشي و لذت خود او مطلوب است و هيچ كس رنج و ناراحتي خود را نمي خواهد. بنابراين ارزش ذاتي و منشاء مطلوبيت لذت خود فرد است.
در نتيجه، كاري كه براي فاعل اخلاقي لذت بخش باشد ارزش دارد و كاري كه براي وي رنج آور است ارزش ندارد. همچنين از ميان دو كاري كه با يكديگر تزاحم دارند و قابل جمع نيستند، كاري كه براي خود وي لذت بيشتر يا رنج كمتري دارد ارزش جايگزيني دارد.
نوعي تلقي بسيار ساده انگارانه، لذت شخصي را به لذت حاضر اختصاص مي دهد. بنابراين تلقي، كسي كه مي خواهد ارزش كاري را بداند بايد ببيند آيا اين كار فعلا براي او لذت بخش است يا رنج آور، اما لذت يا رنجي كه احيانا اين كار در آينده به دنبال دارد در ارزش و لزوم اخلاقي آن كار تاثير ندارد. ولي اگر بپذيريم انسان طبيعتا طالب لذت است، اختصاص دادن لذت، به لذت حاضر موجه نيست.
اگر لذت مطلوب است، بيشترين لذت مطلوب ترين است، خواه لذت حاضر باشد يا لذتي كه در آينده به دست مي آيد، زيرا چه بسا لذت هاي طولاني تر و شديدتري كه با تحمل رنجي اندك حاصل مي شوند، و چه بسا لذت هاي اندك و زودگذري كه درد و رنجي شديد يا طولاني به دنبال دارند.
انسان، به سبب برخورداري از ويژگي تعقل، مي تواند درباره لذتها و رنج هاي آينده نيزفكر كند و كاري كه در مجموع لذت بخش تر باشد برگزيند. از باب مثال، فراوان اند غذاهاي لذيذي كه رنج بيماري را در پي دارند. نيز در موارد بسيار، ميان تامين لذايذ مختلف تزاحم پديد مي آيد، به طوري كه تامين آنها با هم ممكن نيست. براي مثال، تامين لذت تن آسايي با تامين لذت فراگيري دانش تزاحم دارد.
بدين سبب بيشتر پيروان نظريه لذت گرايي شخصي براي تعيين ارزش هر كار، محاسبه لذت و رنج هاي حاصل از آن، و براي تعيين ارزش جايگزيني، علاوه بر آن، مقايسه آنها و تعيين لذت برتر را لازم دانسته اند. همچنين آنها براي محاسبه لذت و رنج حاصل از كارها معيارهايي ارائه داده اند و ادعا مي كنند كه بدين شيوه مي توان ارزش كارهاي مختلف را تعيين كرد.
طبق بعضي از اين معيارها كاري خوب است وهر فرد كاري را بايد انجام دهد كه در مجموع و با توجه به همه پيامدهاي فعلي و آينده آن، به لذت فاعل اخلاقي بيفزايد يا دستكم، درمجموع، از رنج وي بكاهد وكاري كه لذت افزون تري به دنبال داشته باشد ارزش بيشتري دارد.
بعضي از لذت گرايان، با اينكه بر ارزش ذاتي لذت تاكيد مي كنند، همه انواع لذت را داراي ارزش برابر نمي دانند، بلكه لذت هاي روحاني، مانند سكون نفس يا آرامش خاطر، را از لذت هاي جسماني و شهواني برتر مي شمارند.
لذت گرايان بر اين نكته تاكيد مي ورزند كه لذت به طور طبيعي براي انسان مطلوب و داراي ارزش طبيعي است و به همين دليل، ارزش ذاتي دارد. استدلال آنها چنين است: لذت ارزش طبيعي دارد. چيزي كه داراي ارزش طبيعي باشد، ارزش ذاتي دارد، لذا لذت ارزش ذاتي دارد.
منظور آنها از ارزش طبيعي، ارزشي است كه مقتضاي طبيعت انسان است. به عبارت ديگر، لذت گرايان معتقدند طبيعت انسان به گونه اي است كه طالب لذت است، و لذت در هيچ وضعيتي براي انسان نامطلوب نيست. پس لذت ارزش طبيعي دارد.
البته تلقي عموم انسانها از\"لذت\" بدان جهت كه بيشتر با امور مادي و دنيوي سر و كار دارند، لذت هاي جسماني يا دنيوي است. بنابراين لذت ارزش طبيعي دارد. توجه به ارزش هاي طبيعي از اين جهت اهميت دارد كه ارزش ذاتي اخلاقي نبايد به كلي با آنها منافات داشته باشد.
اما مقدمه دوم استدلال مزبور درست نيست، زيرا ممكن چيزي داراي ارزش طبيعي باشد و با اين حال، بدان سبب كه مطلوبيت آن به مطلوبيت چيزي ديگر وابسته است، ارزش ذاتي نداشته باشد. در نتيجه لذت با اينكه داراي ارزش طبيعي است، ارزش ذاتي ندارد . لذت گرايان بدون انكه ثابت كنند مطلوبيت لذت به مطلوبيت چيز ديگري وابسته نيست، ارزش ذاتي لذت را از ارزش طبيعي آن نتيجه گرفته اند. بنابراين استدلال لذت گرايان براي اثبات ارزش ذاتي لذت درست نيست.

0/5 - (0)
 
 
 
1398/07/02
 
 فروشگاه كتب پژوهشكده
 سايت احكام
 سايت مهندسي فرهنگي
 سايت پژوهش هاي معنوي
 سايت پژوهه تبليغ
 كنگره بين المللي علوم انساني اسلامي
 دانشگاه علامه طباطبايي
 پايگاه اطلاع رساني پژوهشكده
 دانشگاه شيخ بهايي
 دانشگاه اصفهان
 دانشگاه تربيت مدرس
 دانشكده علوم حديث
 دانشگاه تبريز
 دانشگاه باقرالعلوم(ع)
 دانشگاه گلستان
 دانشگاه تربيت معلم سبزوار
 سايت واعظون
 زندگينامه مراجع,انديشمندان و علماي شيعه
 
کتابخانه هادی
 
 فرهنگ نامه تاريخ زندگاني پيامبر اعظم (صلي الله عليه و آله و سلم)
بسم الله الرحمن الرحيم فرهنگ‎نامه‎ي تاريخ زندگاني پيامبر اعظم(ص) منشر شد در راستاي ...
 
 
 
 
Email:pajoohe_b@yahoo.com صفحه اصلی |  اخبار |  مصاحبه |  پند و اندرز |  نامه های اخلاقی |  مقالات پژوهشکده |  مقالات نشریات |  پژوهشها |  دوره های آموزشی |  فرهنگ علوم اسلامی و انسانی |  پرسش و پاسخ |  چند رسانه ای |  برای مشاهده سایت گروه فناوری اطلاعات کلیک کنید